Snarf - Stoppen met roken dagboek

Het halen van mijn trein
zonder compleet buiten adem te raken

Liever de trap nemen
omdat dat sneller gaat dan de lift

Meer hooi op mijn vork
zonder in de stress te schieten

Blijven hangen op een feestje
zonder af te vragen waar ik buiten kan gaan staan

Meer lucht
Meer energie
Meer vrijheid
Meer rust

Geen pijn of irritatie meer als ik diep adem haal
Geen rochelend gepiep als ik 's nachts op m'n rug lig
Geen duf bonkend hoofd als ik 's ochtends wakker word
Geen hoestbui die nooit meer over lijkt te gaan

Geen gele vingers
Geen vieze adem
Geen stinkende kleren

Meer gevoel in mijn lichaam
Meer warmte in mijn huid
Meer zin in de liefde
Meer kleur op mijn gezicht

Minder smoesjes om moeilijke dingen uit te stellen
Minder houdingen om mezelf achter te verschuilen
Minder wegen om te vluchten uit het nu

Meer tevredenheid
Meer plezier
Meer zelfvertrouwen
Meer geluk

Als de rook om je hoofd is verdwenen
moet je daar af en toe gewoon bij stilstaan
nooit vergeten hoe verrot die verslaving was
en bewust genieten van een rookvrij leven

Want hoe groot
het verschil ook is
tussen voor en na
die laatste peuk

Alles went

Mensen die willen stoppen met roken, worden vaak geadviseerd zich goed op de stoppoging voor te bereiden. Als je wilt stoppen - zo wordt geredeneerd - moet je eerst genoeg motivatie opbouwen om je stoppoging te kunnen doen slagen.

Eén van de adviezen is dan om een lijstje op te stellen met stopmotivaties.
Als mensen dit advies plichtsgetrouw opvolgen ziet dat er ongeveer zó uit:

"Ik wil weer kunnen ruiken en proeven"
"Ik heb straks veel meer energie"
"Ik wil gezonder gaan leven"
"Eindelijk een frisse adem"
"Nooit meer in de regen staan voor die k.tverslaving!"
"Het ruikt weer fris in huis"
"Ik voel me fitter"
"Ik wil van die nare hoest af"
"Omdat ik het waard ben!"
"Ik kan mijn geld beter gebruiken"

Natuurlijk is er niets mis met een gezonde dosis zelfmotivatie, maar het probleem van zulke lijstjes is dat ze de rollen van kip en ei een beetje omdraaien. Je wilt gaan stoppen, en vervolgens ga je daar allerlei redenen bij bedenken.

Veel krachtiger en doeltreffender is het om goed na te denken over de vraag waarom jij zélf uberhaupt op het rare idee kwam om je oude vertrouwde vriend de deur uit te (gaan) doen. Ik neem aan dat je daar een grondige reden voor hebt, anders zou je er niet aan beginnen.

Waaraan herken je een gemotiveerde stopper?

Een gemotiveerde stopper stopt met roken, omdat hij domweg écht niet meer wíl roken. Omdat hij (en uiteraard ook zij) ergens van binnen een groeiende afkeer tegen zijn verslaving heeft gekregen. Een afkeer die meer en meer vanuit zijn tenen lijkt te komen, en die het verlangen naar een peuk niet onderdrukt, maar overstijgt. Dan gaat het niet meer om wilskracht, maar om overtuiging.

De strijd zal dan net zo hevig zijn, alleen is de uitkomst bij voorbaat al beslist.

Eh ... @Admin?

Misschien moet je toch nog even een keertje naar je codering of weet-ik-veel-hoe-dat-heet kijken ...

Na drie keer verversen verdwijnt ze wel hoor, maar als ik dan later terug kom zit ze er weer, me schaapachtig aan te staren vanuit d'r hokkie.

Yes Yes Yes!

Een gedenkwaardig moment ... vanochtend vertelde mijn weegschaal dat ik nu dan toch eindelijk bij (of eigenlijk nét onder) de 90-kilo-grens ben 'aangekomen' ( ). Dat moet toch zeker meer dan tien jaar gel....

.... oh sorry, verkeerde blog! http://snarf.afvallenblog.nl/2012/3/31/aangekomen/

Vandaag moest ik even met een cliënt van een andere afdeling naar buiten om te roken. Nou ja, HIJ rookt, maar zit in een rolstoel en is vanwege hersenletsel niet meer in staat om zelfstandig een peuk op te steken. Ik ken hem goed, vroeger rookten we vaak samen in de pauze. Hij kon toen nog zelf zijn peuk vasthouden en een praatje aanknopen. Inmiddels is het praten onsamenhangend murmelen geworden en kan hij zijn sigaret niet meer vasthouden. 

Dus vandaag zat ik naast hem en hield ondertussen zijn sigaret vast. Maar wat ontzettend raar was dat! Het was alsof ik nog maar net mijn vorige peuk had uitgedrukt. Griezelig alledaags gewoon. Ik moest echt mijn kop erbij houden en mezelf inprenten dat het ZIJN sigaret was en dat IK al anderhalf jaar gestopt ben met roken en dus NIET per ongeluk even een trekje moest nemen. 

Maar, lieve mensen ... wat was het vooral ontzettend GOOR!!! Zo alledaags als die peuk aanvoelde tussen mijn rechter wijs- en middelvinger, zo ongelooflijk weerzinwekkend vond ik de rook die voortdurend langs mijn gezicht waaide. En om voor eens en voor altijd af te rekenen met het IDEE om OOIT nog per ongeluk een peuk op te steken of daar zelfs maar aan te denken, hoefde ik achteraf alleen maar even aan mijn vingers te ruiken. En mijn handen met zeep te wassen. En nog eens te ruiken. En mijn handen nogmaals met zeep te wassen. En nog eens te ruiken. Bijna te moeten kokhalzen ... nog eens de handen met zeep te wassen ... om NOG steeds de penetrante geur van verbrande meuk aan mijn vingers te ruiken. 

Ik word er nu nog misselijk van. En echt, mocht ik de afgelopen periode nog wel eens een lichte twijfel hebben gehad over mijn eigen motivaties wat betreft het nooit-meer-roken: ik ben terstond genezen.

Toch zeker voor een maand of zes. Mínstens. Gatverdegatver.